Being Bhausaheb

कोल्हापूरजवळील बामणी नावाच्या गावात जन्मलेले भाऊसाहेब शिक्षणासाठी गावातून बाहेर पडले आणि शिक्षण संपल्यावर १९८७ साली कोल्हापूर सकाळमध्ये ज्युनिअर इंजिनिअर म्हणून रुजू झाले. २०२० साली मृत्युसमयी ते सकाळच्या महत्त्वाच्या संचालकांपैकी एक होते. ‘सकाळ’ साठी त्यांनी आपलं सर्वस्व झोकून दिलं होतं.

तंत्रज्ञानाचा वापर वाढू लागल्यानंतर इतर क्षेत्रांप्रमाणेच वृत्त पत्रकारितेत आणि छपाईतंत्रात आमुलाग्र बदल झाले. बदलत्या काळात आपला टिकाव लागण्यासाठी हे नवीन तंत्रज्ञान अवलंबणे सर्वांनाच आवश्यक होते आणि या काळात भाऊसाहेब पाटील विविध तांत्रिक पदांवर काम करत अनेक प्रकारचे नवे तंत्रज्ञान ‘सकाळ’मध्ये आणले, ते रुजवले. यासाठी अनेक नवे लोक ‘सकाळ’शी जोडून घेतले, अनेकांना यातून रोजगार मिळाला आणि बदलत्या काळाशी हात करायला सकाळ सज्ज झालं.

ही तंत्रसज्जता ‘सकाळ’मध्ये रुजवण्यात भाऊसाहेबांचा सिंहाचा वाटा आहे. त्यांनी हे बदल नेमके कसे हेरले, घडवले याबद्दल तुम्हाला या पुस्तकात वाचायला मिळेल. प्रस्तावनेत ‘सकाळ’च्या अभिजित पवार यांनी भाऊसाहेबांबद्दल आणि या पुस्तकाबद्दल अगदी नेमक्या शब्दात मांडलं आहे. ते म्हणतात: ‘हे पुस्तक म्हणजे भाऊसाहेबांचं कौतुक नाही, गुणगान तर नाहीच नाही; तर ही एका स्वयंभू वारशाची कहाणी आहे. या कहाणीतून भाऊसाहेबांच्या अनेक गुणांचा परिचय होईल. त्यातून काय बोध घेता येईल हे समजावं, या उद्देशानं हे पुस्तक जन्माला आलं आहे. यातील काही गुण तुमच्यापाशी असतीलही, पण भाऊसाहेबांच्या निमित्तानं या गुणांचा जागर करता येईल, हा विचार मनात सुरू झाला, तर तो नव्या ऊर्जेला जन्म देईल.’



Bhausaheb, who was born in a village named Bamni near Kolhapur, left his village for education. After completing his studies, he joined Sakal in 1987 as a Junior Engineer. At the time of his death in 2020, he was one of the key directors of Sakal. He had dedicated himself completely to the organization.



With the growing use of technology, journalism and printing, like many other fields, underwent significant transformation. To survive in changing times, adopting new technology became essential for everyone. During this period, Bhausaheb Patil worked in various technical roles and introduced many new technologies at Sakal, successfully implementing them. He also brought many new people into the organization, creating employment opportunities and preparing Sakal to adapt to changing times.



Bhausaheb played a major role in establishing this technological advancement at Sakal. This book explains how he identified and implemented these changes. In the foreword, Abhijit Pawar has expressed his thoughts about Bhausaheb and the book very precisely. He says:



“This book is not merely praise or glorification of Bhausaheb; rather, it is the story of a self-made legacy. Through this story, readers will come to know many of Bhausaheb’s qualities. The purpose of this book is to understand what lessons can be learned from them. Some of these qualities may already exist within you, but if this story helps awaken them, it can give rise to new energy.”