समर्पिता

‘ही कहाणी खूप जुनी- मानवतेच्या इतिहासाबरोबर सुरू झालेली... पण अद्यापही न संपलेली. मानवाच्या विकासाच्या वाटचालीत स्त्रीनं मातृत्वाचा महन्मंगल वसा स्वीकारला. त्यापायी अहंतेचा त्याग आणि संपूर्ण समर्पण केलं. कुटुंब आणि समाजाच्या समर्थ जडणघडणीसाठी स्वत:ला साखरेसारखं विरघळवून दिलं. पण... काय मिळालं तिला...? उपहास...? अवहेलना...? गुलामी...? त्यागाला आणि समर्पणाला दु:खाचा शाप नेहमी असायलाच हवा का? त्याग म्हणजे भित्रेपणा आणि समर्पण म्हणजे दुबळेपणा का? कधी दूर होणार हा सार्वत्रिक आणि सार्वकालिक गैरसमज...?