ओळखा पाहू हा वेचा कोणत्या पुस्तकातील आहे ते... - १७

नेहमी श्रावण आपल्यासाठी एवढे सुंदर वेचे छान छान पुस्तकांतून शोधून देतो. आज मला थोडा वेळ मिळतो आहे म्हनून मी देतो आहे एवढेच. नेहमी देता येईल याची मलाच खात्री नाही :D
========================================================================
आदीतीनी बरोब्बर ओळखले आहे या कोड्याचे उत्तर
हा वेचा रणजित देसाईंच्या 'पावनखिंड' यातील आहे. पान क्रमांक ७२

अभिनंदन आदिती. खूपच हुशार आहेस तू. वेदश्रीचेही अभिनंदन कारण तिने चरित्रनायकाचे नाव बरोबर ओळखले होते जे एका वेच्यावरुन शोधणे खरोखर अवघडच होते. तुम्ही दोघींचे मनापासून अभिनंदन :)

प्रयत्न करुन प्रतिसाद देणार्‍यांचेही मनापासून धन्यवाद :)
========================================================================
'सलूख करावा!' मोरोपंत म्हणाले.
'सलूख ! मग आजवर येवढी धडपड केली, ती कशासाठी? आमच्या शब्दाखातर ज्यांनी जीव वेचले, त्याला कोण जबाबदार?' राजे निश्चयाने म्हणाले, 'नाही. खानास मारल्याविना राज्य साधणार नाही. एक त्यांनी तरी राहावं; नाहीतर आम्ही !'

'एकदम एवढ्या निकराला जाण्यापेक्षा...' जेधे म्हणाले.
त्यांना वाक्य पुरं करु न देता राजे म्हणाले,
'जेधेकाका, आपण वयानं, मानानं मोठे ! आम्ही निकराला जात नाही. गेले आहेत अफझलखान. चढे घोड्यानिशी आम्हांस पकडून नेणार आहेत. ती त्यांची प्रतिज्ञा आहे.
' वाट बघ, म्हणाव !' बाजी म्हणाले.
'वाट बघतच तो वाईला बसला आहे बाजी, यापुढे अनेक संकटं आम्हांवर येणार आहेत. ती एकापेक्षा एक अशी वरचढ असणार. त्यांना सामोरं जायला आपलं बळ वाढवायला हवं. खान आपल्या पावलांनी आला आहे. खानानं आणलेल्या तोफा, हत्ती, घोडदळ, बाडबिछायत आणि संपत्ती हे सर्व मिळायला हवं. तसं झालं, तर एका रात्रीत आपले मावळचे बारा गडकोट मातब्बर बनतील. हा डाव हरुन चालणार नाही.'

राजांच्या त्या विश्वासपूर्ण बोलण्यानं सार्‍यांच्या मनांत उत्साह संचारला होता.
नेताजी म्हणाले - 'आज्ञा झाली तर खानाच्या छावणीवर चालून जाऊ'
'मुळीच नाही. कोणत्याही उपायानं खान वाई सोडून जावळीत उतरायला हवा.'
'उतरेल?' कोणीतरी विचारलं.
'बघू!' म्हणत राजे उठले.
सार्‍यांनी मुजरे केले आणि निरोप घेतला....
========================================================================

संकेत १: लेखकाची मूळ कलाकृती आहे. अनुवाद नाही. (ऐतिहासिक आहे हे वेच्यावरुन कळतेच तेव्हा तो संकेत देण्याची गरज नाही)

संकेत २: कादंबरीच्या मलपृष्ठावरचा (थोडा) मजकूर:
कोणाच्या स्वार्थापायी?
आणि तेही एका माणसच्या जिवापायी?
कोणाच्या सत्तेनं आम्ही या माणसांना गुंतवलं
कोणत्या अधिकारानं?
जीवनात अखेरचं मोल असतं ते स्वतःच्या जीवाचं! ....

पुस्तकाचे आणि लेखकाचे नाव याच ठिकाणी दिलेत तरी चालेल.
वेगवेगळी उत्तरे पहायला मिळतील यानिमित्ताने. :)