ओळखा पाहू हा वेचा कोणत्या पुस्तकातील आहे ते... - २

:) अजून दोन वेचे देतेय..

.. भोग व त्याग हे मानवी जीवनाचे दोन डोळे आहेत. त्यांची दृष्टी भिन्न आहे असे वाटले तरी हा भिन्नत्वाचा नुसता आभास आहे. दिवस आणि रात्र यांच्या मधुर संगमाचा परिपाक उषा किंवा संध्या यांच्या रुपानें होतो. भोग आणि त्याग यांचा सुंदर संयोग म्हणजेच आदर्श मानवी जीवन.

.. मानवी जीवनातील अत्युच्च आनंद त्यागांत आहे. आकाश निर्जल मेघांची फाटकी वस्त्रे स्वतःसाठी ठेवते, पण मेघांच्या भांडारापैकी कापसाचा धागान् धागा पृथ्वीला अर्पण करते.

वेचे अर्धवटच निवडले गेले बहुतेक माझ्याकडून त्यामुळे योग्य संदर्भ लागला नसावा.. किंवा पुस्तकाच्या आवडीच्या निकषांमधलाही फरक असू शकतो. पुढच्यावेळेस वेचे निवडताना जास्त काळजी घ्यायचा प्रयत्न करेन. प्रामाणिक प्रतिसादाबद्दल धन्यवाद.

इथे दिलेल्या दोन्ही वेच्यांसकट हे पुस्तक माझ्या अत्यंत आवडत्या पुस्तकातले एक आहे... खासकरून लेखकाने कथेतल्या नायकाचीच नाही तर कथेतल्या सर्वच व्यक्तीरेखा ज्या सहजतेने फुलवल्या आहेत कुठलाही धागा गळपटू न देता अथवा अनुत्तरीत न ठेवता त्यामुळे. त्याच्या आयुष्यात आलेल्या दोन तरुणींमधून (कुमारिका की बालविधवा, सुंदर की नाकीडोळी ठीकठाक, बडबडी की अबोल वगैरे) तो कोणाला आपली नायिका निवडेल याबद्दल धडधड प्रचंड वाढली होती माझ्या मनात अगदी पहिल्यांदा जेव्हा मी हे पुस्तक वाचले तेव्हा.. असो!

मुग्धवयात वाचलेले पुस्तक आहे मी हे पण आजही वाक्यन् वाक्य हरेक प्रसंगासकट हृदयावर कोरलेले आहे माझ्या. यातल्या सुधाकर आणि सुधा या दोघांचेही व्यक्तीचित्र माझ्या अत्यंत आवडत्या व्यक्तीचित्रांपैकी एक (चुकले नाहीये.. एकच आहे!) आहे. शिवाय रामायणातल्या 'कांचनमृगाचा'अगदी सुयोग्य वापर तर कलिजा खल्लास करतो माझा. माझ्या बाबांनी एका सापत्य घटस्फोटीतेशी (म्हणजेच माझ्या आईशी) लग्न केलेले असल्याने असेल पण या कादंबरीतली कथा अगदी माझी आपली वाटत आलीये मला कायमच. बर्रेच काही शिकण्यासारखे सापडले मला यात. अशीही जगावेगळी व्यक्तीचित्रं रंगवली जाऊ शकतात - तेही खांडेकरांच्या काळात त्यांच्या लेखणीतून याचा विशेष आनंद आहे मला.