ओळखा पाहू हा वेचा कोणत्या पुस्तकातील आहे ते... - २८

गरज पडली तर संकेत देईन.

संकेत न देताही वल्ली आणि दिगम्भा यांनी हे पुस्तक ओळखले आहे. दिगम्भा आणि वल्ली यांचे अभिनंदन :)

ऋषिकेश नर्मदे हर नंतर अदृश्य झाला :), आदितीने पास केले होते तर श्रावण मोडक, मस्त कलंदर, निखिल देशपांडे यांनी प्रयत्न केले होते.
मस्त कलंदर भ्रमणगाथेजवळ पोहोचल्या होत्या पण त्यांना स्मरणगाथाचे विस्मरण झाले ;) असो.

पुस्तकाचे नाव : स्मरणगाथा
लेखक : गो.नी.दांडेकर
पान क्रमांक: ४७८

*****************************************************************************
एकच संकेत देतो. मग ओळखण्यास कोणालाच जड पडू नये.
या पुस्तकाचे उद्घाटन आचार्य अत्रे यांच्या हस्ते झाले होते आणि प्रस्तावनाही लाभली आहे :)

वेचा:
=======================================================================
रात्रभर झोप आली नाही. विचारांची तारांगणं सुरु झाली.
छे छे! हे कठीण होतं. यापेक्षा विष खाणंही सोपं!
पण पहाटेस उठलो, अन् पावटीवर जाऊन उभा राहिलो. तिथं कुणीच नव्हतं. अगदी दृष्टी पोहोंचे तिथवर देखील कुणीच नव्हतं. एकदा लांबवर जाऊन पाहिलं अन् पुन्हा परतलों. हळूहळू दिसू लागलं. एकटे दुकटे परिक्रमावासी उठून चालू लागले. पण ते सगळेच फक्क्ड होते. माई कुणीच नव्हती त्यांच्यांत.
काय कराव? पाऊल निघतही नाही.
दिवस उगवून चांगला हातभर वर आला, तरी मी आपला उभाच! निघायला हवं होतं, पण-निघालो नाही. परतलो.
सगळी देवळं शोधायला सुरुवात केली. एकदां नर्मदेवर जाऊन आलो. पुन्हा माघारा वळलो. गावांत शिरलो. गांवाच्या मध्यावर दोन-तीन देवळं. पैकी एक भलं प्रशस्त. भोवताली ओवर्‍या. त्यांत शिरलो -
मागल्या ओवरीत महाराजजी चिलीम फुंकीत बसला होता, अन् शेजारी ती झोपली होती-पांघरुण घेऊन. एवढ्या उकाड्यांतही!
लक्षण काही बरं दिसलं नाही. तिथंच थबकलो. त्याच्या आगनिखार दॄष्टीकडे पाहतां विचारायचं साहसही झालं नाही. परतलो.
एकदा वाटलं, उशीर होईना का! चालू लागावं.
पण मग राहिलों. संध्याकाळी नर्मदेवर गाठ पडेल या आशेनं.
=======================================================================