ओळखा पाहू हा वेचा कोणत्या पुस्तकातील आहे ते... - ३२

वाचले असेल तर नक्की ओळखता येईल. वाचले नसेल तर संकेत देऊन काहीच उपयोग नाही :)
मुदतः ३ दिवस (सोमवारी संध्याकाळी उत्तर जाहीर करेन)
या वेच्यानंतर मी मोठा ब्रेक घेत आहे. यापुढे मी वेचे देईन असे मला वाटत नाही.

संकेत १: हे पुस्तक अनुवादीत नाहिये
संकेत २: हे मराठीतील एक अतिशय यशस्वी लेखक आहेत. वल्ली यांनी मला या लेखकाचा वेचा द्यायची इच्छा
मागच्या वेच्याच्या वेळी व्यक्त केली होती ( लेखक आहेत सुहास शिरवळकर... आता बोला :) )

म्हणुनच म्हटले होते की "वाचले नसेल तर संकेत देऊन काहीच उपयोग नाही ..." बघा प्रयत्न करुन ... :)

*** वल्ली यांचे अभिनंदन... फक्त त्यांनीच हे पुस्तक बरोबर ओळखले आहे ***

पुस्तकाचे नाव : गुणगुण
( यात ३ कथा आहेत... १- गुणगुण, २-पोकळी आणि ३ फक्त... यातील फक्त या कथेतील हा वेचा आहे.)
लेखक सुहास शिरवळकर...
कथानक अस्सल भारतीय आहे. निशी नावाच्या गोड मुलीच्या प्रेमात पडलेला एक बुद्धीमान तरूण शास्त्रज्ञ संचित एका गूढ शक्तीपायी कसा त्याच्या प्रेयसीला मुकतो आणि पुढे काय होते हे माहिती करुन घेण्यासाठी ही कथा वाचा

वेचा:
-----------------
"स्टॉप आला, रॉब उतर" कार्टर कुजबुजला तशी सॅबत्सेननं कुतूहलानं बँकेच्या प्रचंड ठोकळ्यांकडे नजर टाकली. त्याच्या चेहर्‍यावर आश्चर्याचे भाव पसरले. अशी एकही जागा नव्हती, जिथे पोलिस नव्हता! युनिफॉर्ममधले जितके पोलिस होते त्याच्या दुप्पट प्लेन ड्रेसमधले होते. त्यांनी कितीही लपण्याचा प्रयत्न केला तरी त्यांची उपस्थिती चांगलीच जाणवत होती. कोटाच्या फुगीर खिशामध्ये रिव्हॉल्व्हर्स दडलेली आहेत हे गनहिलच्या सराईत नजरांनी केव्हाच ओळखलं होतं.

आणि असा पहारा असताना गॅरीनं पूर्वसूचना देऊन बँक लुटण्याचा विडा उचलला होता. दोन गोष्टींची आवश्यकता. धाडस आणि .... जीवनाविषयीचा तटस्थ दृष्टीकोन!
मनातल्या मनात गॅरीचं कौतुक करत सॅबत्सेन कार्टरच्या मागोमाग समोरच्या हॉटेलात शिरला. गॅरीच्या चॅलेंजची बातमी बहुतेक गावभर पसरलेली असावी. तिथे बसण्याकरता सोडूनच द्या, पाऊल ठेवायला पण जागा नव्हती. कार्टरला याची कल्पना असावी. आज सकाळीच त्यानं पंचवीस डॉलर्स अ‍ॅडव्हान्स भरुन खिडकीजवळचं टेबल रिझर्व्ह केलं होतं.

दोघंही आपापल्या खुर्चीत मुक्यासारखे बसून होते. ज्याच्याकरता हा धाडसी दरोडा घालण्यात येत आहे तो आपल्यातच बसलाय हे जर लोकांना माहित असतं तर सॅबत्सेन नक्की त्यांच्या नजरांचा केंद्रबिंदू बनला असता.

जीनमध्ये लिंबू पिळत सॅबत्सेन बँकेच्या दरवाज्याकडे टक लावून पाहत होता. कार्टर मात्र शांतपणे चिरुटाचे झुरके मारत थंडीचा प्रतिकार करत होता. त्याला गॅरीबद्दल यत्किंचितही काळजी वाटत नसावी. आसपासचे लोक गॅरीच्या चॅलेंजवर चर्चा करत होते आणि त्यांनी तोडलेले अकलेचे तारे ऐकत तो गालातल्या गालात हसत होता. जिल्वारीन जिल्वर्सना अदृश्य स्वरुपात मदत करतो... या मतापासून थेट जिल्वर्स ही जमात म्हणजे मानव आणि पिशाच्च असं मिक्स्ड ब्रीड आहे पर्यंतची मतं त्यानं यापूर्वीही हजारदा ऐकली होती.

बँकेच्या इन्टेरिअरमध्ये अचानक गोंधळ झाला आणि कॅफेत शांतता पसरली. कान टवकारुन सगळे आवाज घ्यायला लागले. बँकेच्या मेनगेटमधून एक स्क्वॉड लीडर इतस्ततः धावत बाहेर आलेला सर्वांनी पाहिला. आसपासचे पोलिस त्याच्या दिशेने धावले. तो मोठ्ठाले डोळे करुन हातवारे करुन त्यांना जोरजोरात सूचना द्यायला लागला अन् ....
कार्टर उठला.

"चल रॉब! गॅरीनं कॅश पळवली!" कार्टर कुजबुजला आणि सॅबत्सेन अक्षरशः बधीर झाला. त्याला आणि आसपासच्या हजारो नजरांना गॅरीचं नखही दृष्टीस पडलं नव्हतं आणि गॅरी बँक लुटून गेला होता!
"कार्टर....काय चमत्कार आहे हा?" शुष्क ओठांवरुन जीभ फिरवत सॅबत्सेननं विचारलं.
"तुम्हा शहरी लोकांचा वनस्पतीच्या सामर्थ्यावर विश्वास नसतो रॉब!"
लांब लांब ढांगा टाकून फुटपाथ क्रॉस करत कार्टर म्हणाला आणि सॅबत्सेनच्या डोक्यामध्ये लाखो कँडल्सचा प्रकाश चमकला!

-----------------