ओळखा पाहू हा वेचा कोणत्या पुस्तकातील आहे ते... - ४४

पुस्तक वाचलेले नाहि हे नक्की.. शैलीही ओळखु येत नाहिये.. त्यामुळे संकेत मिळेपर्यंत पास

अथपासून इतिपर्यंत हा आमच्या खास कोल्लापुरी भाषेतील आविष्कार आहे.
बाबूमा;
रांडच्या, आसा भागुबाईगत इवळू नकोस;
बोल तर की;
नोकरी का सोडलास;
(मराठीतील नेहमीच्या भावे प्रयोगाऐवजी कन्नड पद्धतीचा कर्तरी भूतकाळ - तो आंघुळ केला वगैरे)
खरं;
("खरं" या शब्दाचा अचूक उच्चार व वापर खरं तर एक स्वतंत्र स्फुट लिहिण्याच्या योग्यतेचा आहे.पण या वेच्यातला त्याचा दोन्हीवेळचा वापर हेही त्याचे चांगले उदाहरण आहे.)
किन्नर;
शेटजीच्यात जाऊन;
सांचं;
आढळात;

अचूक टंकन केल्याबद्दल वेदश्रीचे अभिनंदन.

पण ३ संकेत देऊनदेखील उत्तर समजले नाही हे मात्र मान्य करावे लागेल (शंकर पाटील असावेत काय?)

- दिगम्भा

लेखक ओळखला आहे. व्यनि केला आहे.

छान वेचा आहे. एका जुन्या पुस्तकाची नव्याने ओळख होणार असे दिसतेय.

पुस्तक १००% वाचलेले नाहिये त्यामुळे माझा पास.

उत्तराची उत्सुकतेने वाट बघत आहे :)

संकेतावरून लेखकाचा अंदाज वर्तवला आहे.. बरोबर आहे का?

हे पुस्तक किंवा या लेखकाचे इतर काही लेखन वाचले नसेल इथं कोणीही, तर त्याने/तिने चाळणीत पाणी घालून जीव द्यावा. ;)

अहो वेदश्री बाई..... मी आत्ताच हा धागा पाहिला....
मी ओळखली आहे ती कादंबरी.....लेखक नुसता माहित नाही तर त्याच्यासमवेत चहाची फक्कडशी बैठकही झाली आहे.
पण उत्तर कुठे पाठवायचे असते? मी इथे नवा आहे, म्हणून विचारतो....

(ज्या श्रावण मोडक यांनी कादंबरी ओळखली आहे, त्यांनाही माहित आहे माझे "त्या" लेखकाशी असलेली ओळख.)

मला अजून सदस्यांशी 'व्य.संदेश' ची सुविधा नाही.

का इथेच लिहू ?

इन्द्रा

ठीक आहे...इथेच उत्तर देतो...

कादंबरी : "एकोणीसावी जात"
लेखक : आमच्या निपाणीचा साधासुधा पिठाची गिरणीत काम करणारा ~ महादेव मोरे.

कादंबरीचा बाज किती अस्सल आणि सीमाभागातील एका निमशहरी गावातील जीवनशैली दाखविणारा असल्याने प्रकाशित झाली त्यावेळी नक्कीच चर्चेचा विषय बनली होती. श्री.महादेव मोरे हा दोनचार बुके शिकलेला, बुजरा माणूस, तो वर उल्लेख केल्यारितीने निपाणीच्या एस.टी.स्टॅण्ड्वर समानधर्मीयांसमवेत अड्डा जमवून बसत असतानाच्या त्याच्या आठवणी ज्या शब्दबद्ध करण्यासाठी तिथल्याच काही मराठी लोकांनी त्याना उद्युक्त केले...त्यातून निर्माण झाली ही अस्सल कथा.

आपण मराठीत 'च्यामारी...आपल्याकडं अठरापगड जाती..." असे उच्चारतो. श्री.मोरे यांच्या मते 'ट्रक ड्रायव्हर' ही एकोणीसावी जात.

इन्द्रा

हाफीसात चाळणी नसल्याने घरी जाऊ जीव द्यावा लागेल :(

निपाणीच्या संकेतावरून महादेव मोरे वाटले होते, पण खात्री नव्हती. एकोणिसावी जात वाचलं नाहीय, पण यादीत भर घातली आहे. बाकी इंद्रा जे कॉपीराईटबद्दल म्हणतोय ते बरोबर आहे. कुसुमाग्रजांचं सहृदय मृत्युपत्र (ज्यात त्यांनी गडी-नोकरांपासून ते आर्थिक आधार नसणार्‍या जवळच्या नातेवाइकांपर्यंत सगळ्यांची काळजी घेण्याचा प्रयत्न केला होता.) लोकसत्तेत प्रसिद्ध झाल्याचं आठवतं. त्यात त्यांच्या सगळ्या नाटकांची आणि कवितासंग्रहांची रॉयल्टी चार हजार होती.

किंचित अवांतर - अगदी व्यवहारदक्ष असणार्‍या सुनीताबाईंनाही 'आहे मनोहर तरी'च्या प्रत्येक प्रतीमागे पंधरा रूपये रॉयल्टी मिळे. पंधरा-एक वर्षांत दहा हजार प्रती विकल्या गेल्या (हा एक मोठा विक्रमच), त्याचे जमा झालेले दीड लाख रूपये त्यांनी देणगी म्हणून एका संस्थेला दिले हा भाग वेगळा. पण अगदी गाजलेल्या पुस्तकातूनही लेखकाला वार्षिक फक्त दहा हजार रूपये मिळकत होते, ही बाब लक्षात घेण्याजोगी.

दिगम्भांचे निरिक्षण एकदम अचूक. ते वाचल्यानंतर माझ्या नजरेसमोर एकच नांव आले:महादेव मोरे. त्यांचे हे पुस्तक मी वाचलेले नाही. पण कित्येक वर्षे पुढारीच्या बहार पुरवणीत त्यांची लखमाला यायची. सर्व्हिस मोटारचा, गॅरेजचा, पिठाच्या गिरणीचा असे वेगवेगळे व्यवसाय त्यांच्या लेखनातून असायचे. भाषाही त्याच परिसरातली. आधी मला ती अशी का(कर्तरी प्रयोग) असा प्रश्न असायचा, नंतर इंजिनिअरिंगला इचलकरंजी-गडहिंगलज-निपाणी भागातल्या मुलींशी बोलताना कळाले, की अशीही एक बोलीभाषा आहे..

मोरेंची लेखनशै माहिती आहेच. त्यामुळे पुस्तक वाचणेबल असणारच याची खात्री आहे.

चांगली चर्चा.
>>त्यांच्याबद्दल एखादी ओळ>> पुस्तकांबद्दल वा त्या अनुषगांनेच चर्चा चालू ठेवावी ही विनंती आहे. पुस्तकांविषयीचे संस्थळ म्हणून ह्या संस्थळाविषयी खूप आपुलकी आहे, ती कमी व्हावी, असे होऊ नये ही सरस्वतीचरणी प्रार्थना.

इंद्राचे येथील इनपुट्स पाहता, याचा एक स्वतंत्र धागा का करीत नाही? संपादकांपैकी कोणीही हे सारे प्रकाशनविषयासंबंधातील प्रतिसाद उचलून एक स्वतंत्र धागा सुरू करावा. तेथे चारेक ओळींचे एक प्रास्ताविक द्यावे. तेथे हा धागा पुढे नेऊया. अनुवाद, प्रकाशन याविषयी मीही थोडे काही इथे लिहू शकतो. धागा स्वतंत्र झाला तर उत्तम.