ओळखा पाहू हा वेचा कोणत्या पुस्तकातील आहे ते... - ५२

पुस्तक वाचले असेल तर संकेताची गरज नाही. तरी गरज पडली तर देईन.
एकमेव संकेतः अलिकडेच पुस्तकविश्व वर या लेखकाच्या सर्वोत्कृष्ट कथेबद्दल चर्चा झाली होती. आणि ज्या कथेतील हा वेचा आहे ती कथा त्यांच्या लेखनाचा मेरुमणी असल्याचे अनेकांनी सांगितले होते. प्रसिद्धीपासून कायम दूर राहणार्‍या या लेखकाच्या लेखनाचे कौतुक करावे तितके थोडे आहे.

वेचा ओला आहे तोवर श्रामो, इंद्रराज, दिगम्भा, मुक्तसुनीत, वल्ली, वेदश्री, मस्तकलंदर, यशोधरा, रोचीन, निखिल या खंद्या फलंदाजांबरोबरच इतरही आजी - माजी सदस्यांकडून उत्तरे अपेक्षित आहेत.

अपेक्षेप्रमाणेच इंद्रराज व मुक्तसुनीत यांनी ओळखले आहे. पुविच्या नवीन सदस्या ज्योति कामत यांनीही ओळखले आहे. त्यानंतर आणखी एक वाचनप्रेमी दिग्गज दिगम्भा यांनीही ओळखले आहे

सर्वांचे मनापासून अभिनंदन.

टण्या आणि वेदश्री यांनी उत्तर पाठवले नसले तरी उत्तर त्यांनी ओळखले आहे याची खात्री आहे.

कोड्याचे उत्तरः
'इस्किलार' म्हणताच जी.ए.कुलकर्णींच्या या सर्वोत्कृष्ट कलाकृतीची आठवण येत नाही असा वाचक विरळाच.
पुस्तकाचे नावः रमलखुणा (यात दोनच कथा आहेत १. प्रवासी आणि २. इस्किलार)
लेखक : जी.ए.कुलकर्णी
वेच्याचे स्थान : पान क्रमांक ९० वरील हा वेचा आहे.
क्रिसस हे नाव वेच्यात आले असते तर वेच्याला काही अर्थ राहिला नसता म्हणून हा वेचा दिला तरी त्यातील वृद्ध, नाणी, सैन्याचा उल्लेख आणि भाषा थेट जी.एं.कडे निर्देश करणारीच होती.

वेचा:
======================================
आतील वातावरण धूप, मद्याचा धुंद वास आणि किणकिण संगीताचा ध्वनी यांनी दाटून गेले होते. तो आत येताच एक वृद्ध लगबगीने समोर आला व त्याने त्यास नम्रपणे लवून अभिवादन केले.
"तुमच्यासारख्या थोरांनी येथे पदस्पर्श करावा, ही माझ्या भाग्याची परमावधी आहे! तुमच्या इतमामाला शोभेल असे आदरातिथ्य करणे माझ्यासारख्या क्षुद्राला कसे शक्य आहे? कदाचित वीस वर्षांमागे ज्या वेळी मी पन्नास हजार सैन्याचा अधिनायक होतो त्या वेळी या क्षुद्राला तुमची योग्य ती तैनात राखता आली असती. पण सरदार, येथे जे आहे ते सर्वस्वी आपल्या सेवेसाठीच आहे. माझ्या हृदयावर पाऊल ठेवून आत येण्याची या धूलिकणावर कृपा करावी" तो म्हणाला.
तो थोडा हसला व आत जाण्यासाठी वळला तेव्हा वृद्धाने त्याच्या खांद्यावर हात ठेवून त्याला थांबवले व हलक्या पण अगदी रोकड आवाजात म्हटले,
"पण कमरबंदामध्ये नाणी आहेत ना? नाहीतर फुकट खाणार्‍यापिणार्‍यांसाठी मी येथे चार पहिलवान बाळगून आहे! बदाम फोडल्याप्रमाणे ते हातापायांचे सांधे मोडू शकतात, हा त्यांचा सर्वात किरकोळ गुण आहे!"
यावर तर तो मोठ्याने हसला. त्याने एक नाण्यांची पिशवी काढली व वृद्धापुढे खुळखुळवली. वृद्धाचा चेहरा उजळला.

======================================