ओळखा पाहू हा वेचा कोणत्या पुस्तकातील आहे ते... - ६९

हे पुस्तक ज्यांनी वाचले त्यांच्या मनात बसले. त्यामुळे संकेत एवढ्यात देत नाहिये. गरज पडली तर देईन

संकेत १ ला:हे पुस्तक म्हणजे एक संग्रह आहे. मग तो लेखसंग्रह आहे का कथासंग्रह हे ज्याचे त्याने ठरवावे :)
संकेत दुसरा : या पुस्तकाच्या लेखिका खूप नावाजलेल्या आहेत
संकेत ३रा आणि शेवटचा : वेच्यात सुरुवातीला आणि शेवटी एकेक ओळ वाढवली आहे. ठळकवलेली पण आहे :)

बहुतेक सर्वांनी पर्व आणि युगान्त वर थेट निर्देश केला होता पण हे पुस्तक वेगळे आहे. शोध घेणार्‍यांची दिशा मात्र योग्य आहे ( आणि यशोधराला या वेच्याच्या स्पर्धेत प्रवेश नाही...हा अजून एक संकेत ;) )
यशोधराला धन्यवाद. तिने हे सुंदर पुस्तक मला भेट म्हणून दिलेले आहे म्हणून तिला या वेच्याच्या स्पर्धेत प्रवेश नव्हता ;)

उत्तर उद्या जाहीर करेन :)

वेच्याचे उत्तरः इरावतीबाईंच्या युगान्त पुढे कोणाची मजल गेली नाही सबब या वेच्याला विजेता नाही.
पुस्तकाचे नाव : भोवरा
लेखिका : इरावती कर्वे
प्रकरण : ७ वे
लेखाचे नाव : द्वारका
वेच्याचे पुस्तकातील स्थान : पान क्रमांक ८१

वेचा:
---------------------
जैनांची कथा महाभारत कथेहून निराळी आहे ती अशी: द्वारकेचा नाश मद्यपि यादवांमुळे द्वैपायन करील, असे नेमिनाथांचे भविष्य ऐकून कृष्ण-बलरामांनी यादवांच्या हाती लागू नये म्हणून सर्व मद्य द्वारकेबाहेरच्या एका रानातील गुहेत ठेवले होते. शिकारीवर गेलेल्या राजपुत्रांच्या हाती ते लागले. अनेक वर्षांची ती मुरलेली उत्कृष्ट दारु पिऊन झिंगलेल्या कुमारांनी द्वैपायन ऋषीला लाथाबुक्क्यांनी मारले व त्याने हा अपमान मनात धरुन, एक दिवस संधी साधून द्वारकेला आग लावून दिली व सर्व दरवाजे रोखून धरले. कृष्ण-बलरामांना कोणालाही वाचवता येईना. निदान वसुदेव-देवकीला तरी वाचवावे म्हणून त्यांनी त्यांना रथात घातले पण जनावरे पुढे पाऊल टाकीनात, तेव्हा स्वतः दोघांनी तो रथ ओढीत नेला तो आस निखळला. दाराशी यमाप्रमाणे द्वैपायन होता. त्याने परत निक्षून सांगितले की, तुम्ही दोघे जा, मी इतरांना जाऊ देणार नाही. वसुदेवानेही काकुळतीने सांगितले, तुम्ही जा; निदान तुम्ही तरी जिवंत आहात असे समजून आम्ही सुखाने मरु. शहर धाडधाड जळत होते. धूर आकाशापर्यंत भिडला होता, रस्त्यारस्त्यांतून बायका, मुले व पुरुष 'कृष्णा, आम्हाला सोडीव, रामा, आम्हांला सोडीव', असा आक्रोश करीत होते.
कृष्ण तेथेच मरावे असा निश्चय करीत होता, पण वसुदेवाच्या आज्ञेमुळे भ्रातृवत्सल बलरामाने त्याला ओढीत बाहेर नेले. श्रमाने क्लांत होऊन झाडाखाली निजलेल्या कृष्णाला त्याच्याच एका बांधवाने हरिण समजून मारले; व स्वतःची नगरी जळत असलेली पाहात, दैवाला शिव्याशाप देत कृष्ण परलोकवासी होऊन नरकात गेला. अशी ही कथा आहे.

---------------------