नवीन काय वाचताय?

डिसेप्शन पॉईंट वाचतो आहे.

डॅन ब्राऊन या प्राण्याची भुरळ मला दा विंची कोड आणि एन्जेल्स अ‍ॅन्ड डेमोन्स मुळे पडली आहे. म्हणून मोठ्या अपेक्षेने पुस्तक वाचतो आहे.
६०० पानांचा हा ठोकळा पहिल्या १०० पानांत मुख्य रहस्याची उत्सुकता खूप ताणतो असे काही जणांना वाटू शकेन. पण एकदा रहस्यावरचा पडदा थोडा बाजूला झाला की कथा वेग घेते आहे.

अमेरिकेच्या भावी राष्ट्राध्यक्षांच्या स्पर्धेतील प्रबळ दावेदार सिनेटर सेक्स्टन यांची कन्या या रहस्यात कशी गुरफटली जाते. आणि सध्याचे राष्ट्राध्यक्ष तिचा तिच्याच वडिलांविरुद्ध कसा राजकीय वापर तिला सांगून कसा करतात याची एक झलक आत्तापर्यंतच्या वाचनात जाणवते आहे.

१२५ पाने झाली आहेत. सगळे वाचून झाले की सांगेन.:)

सुवर्णयोगी संपलं.. रविंद्र गुर्जरांचे भाषांतर नसलेले व स्वतःच्या क्षेत्राशी संबंधीत व्यक्तीवरचे पुस्तक म्हणून अधिक उत्सुकता होती..
पुस्तक छान आहे. ट्रॉय शहराचा शोध घेणारा व आधुनिक उत्खनन खास्त्राचा प्रणेता ज्याला म्हटलं जातं त्या श्लीमानचे हे चरित्र आहे. जाईल तिथे सोने काढणार्‍या ह्या श्लीमानचे आयुष्यच इतके नाट्यमय आहे की लेखकाला नाट्यमयता आणावी लागलेलीच नाहि. गुर्जरांचे कष्ट दिसतात ते त्यांनी काढलेल्या माहितीमधे.. अनेक दस्ताइवज, पुस्तके, संदर्भ धुंदाळून त्यांनी हे चरित्र लिहिले आहे.. शेवटचा काहिसा तोचतोपणा सोडल्यास पुस्तक खिळवून ठेवणारे व चित्रदर्शी वर्णन करणारे (शिवाय नकाशे आणि छायाचित्रांनी युक्त असे) आहे
मिळाल्यास नक्की वाचावे

आता उद्या चाकाची खुर्ची - नसीमा हुरजूक चालु करेन.

चाकाची खुर्ची संपवलं.. वयाच्या १६व्या वर्षी उद्भवलेल्या पंगुत्त्वावर मात करून पुढे अपंगांसाठीच घर बांधणार्‍या ह्या लेखिकेचे हे आत्मचरित्र प्रेरणादी आहे शिवाय चकीत करणारे आहे. स्वतःला आलेल्या पंगुत्त्वाआधीचं आयुष्य आणि नंतर पंगुत्त्वामुळे आलेलं नैराश्य, त्यातून उभारी आणि मग असाधारण कर्तृत्त्व हा प्रवास चांङला रेखाटला आहे. श्रीमती हुजरुक, सराईत लेखिका नसल्याने क्वचित येणरा तोचतोपणा किंवा घटनांचा पुढे-मागे चालणारा क्रम सहज नजरेआड करता येतो. अगदी शोधु नका पण समोरच दिसलं तर सोडु नये असे हे पुस्तक

बाबांनी परवा रमलखुणा वाचून टाकले एका रात्रीत तर काल ऐसपैस गप्पा दुर्गाबाईंशी वाचून संपवले. आज आणिक कोणते घेतले असेल कोण जाणे! आईने काल शितू वाचले गोनिदांचे. माझे मात्र कूर्मगतीने राग दरबारी वाचून झाले काल आणि आता आज गोनिदांचे पवनाकांठचा धोंडी घेतलेय वाचायला. आज संपवणारच ते वाचून.

पहिल्यांदा डिसेप्शन पॉईंट वाचणार्‍यांना पहिल्या १००-१२० पानांत कथानक उगाचच लांबवल्यासारखे वाटेल.
पण पुढे कादंबरी वाचताना ते आवश्यक होते हेही पटेल.
सुरुवातीपासून डॅन ब्राऊन ने सिनेटर सेक्स्टन व त्याच्या मुलीत -रॅकेल- यांमध्ये असलेले तणावपूर्ण संबंध, अमेरिकन राजकारणातील प्रमुख व्यक्ती, अध्यक्षांचा स्वभाव, सिनेटर सेक्स्टनच्या नासा या संस्थेवरील टीकेला लेखकाने दिलेले आकड्यांचे वजन, नासाच्या एनआरओ या संस्थेच्या उपग्रहाचे फसलेले प्रक्षेपण व पिकरिंग या संस्थेच्या डायरेक्टरच्या मुलीचा मृत्यु. मुलीच्या या मृत्युला नासाचे फसलेले उपग्रह प्रक्षेपण अप्रत्यक्षरित्या जबाबदार असल्याने नासा बद्दल मनात आकस असलेला पिकरिंग. यांतून नासाला सापडलेली उल्का व त्याचे रहस्य. अशा वळणा वळणांनी कथानक उल्केपाशी येऊन पोहोचते.

एकदा का उल्केचे रहस्य उलगडले की कथानकाचा वेग अफाट आहे. अगदी नाट्यमय घटनांची रेलचेल या कादंबरीत आहे. भन्नाट वेगाने कथानक पुढे धावते व पुढे काय ...आता पुढे काय या उत्सुकतेपोटी कादंबरी वाचून कधी संपते हे कळतही नाही.

डॅन ब्राऊनच्या दा विंची कोड व एन्जेल्स अ‍ॅन्ड डेमन्स या कादंबर्‍यांची तुलना या कादंबर्‍यांबरोबर करणे योग्य नाही. कारण डिसेप्शन पॉईंट ही कादंबरी विज्ञाननिष्ठ उल्का, त्यांतील तांत्रिक बाबी व त्याभोवती निर्माण झालेल्या व अनेकांच्या जीवावर बेतलेल्या राजकारणातील खेळ्या - प्रतिखेळ्या यांनी ओथंबलेली आहे. तर त्या दोन कादंबर्‍या धर्म व त्यांतील स्फोटक संशोधनाने गाजलेल्या होत्या. तुलना न करता कादंबरीचा आनंद नक्की मिळेल.

अशोक पाध्ये यांनी अनुवाद छान केला आहे. पण मला खटकलेल्या काही किरकोळ गोष्टी आहेत. पण प्रामुख्यत्वाने जाणवलेली गोष्ट म्हणजे NASA या अमेरिकन संस्थेचे भारतीयकरण 'नासा' हे असेच प्रचलित झालेले असताना अमेरिकन उच्चारपद्धतीप्रमाणे नॅसा असा उल्लेख सवय नसल्यावर वाचायला जड जातो.

एकंदरीत काय डिसेप्शन पॉईंट वाचताना थरार अनुभवता येतो. मस्त आहे :)

मूळ लेखकः एस. एल. भैरप्पा
अनुवादः उमा कुलकर्णी
सवाशे पाने वाचून झाली. आतापर्यंत वाचलेले आवडले. सविस्तर प्रतिक्रिया, चर्चा यथावकाश जशी होईल तशी.

एका तेलियाने - गिरीष कुबेर वाचतोय.. सुरवात तरी रोचक आहे. एकूणच आंतरराष्ट्रीय राजकारण व मध्यपूर्वेतील तेलामागचा इतिहास आवडणार्‍यांसाठी खजिनाच आहे

एकाच वेळी हिंदू, waiting for the barbarians, जी एंची कथा एक समिक्षा, सात सक्कं त्रेचाळीस असं चालू आहे.

जगन्नाथ कुंटे यांचे नित्यनिरंजन वाचतो आहे.
त्यानंतर त्यांचेच 'धुनी' हे मागच्या आठवड्यात प्रकाशित झालेले पुस्तक घेणार आहे वाचायला. त्यानंतर पुढील पुस्तके रांगेत आहेत.
सात सक्कं त्रेचाळीस - किरण नगरकर
प्रतिस्पर्धी (ककल्ड) - किरण नगरकर
राऊ - ना.स.इनामदार

"अज्ञात विवेकानंद" वाचतो आहे.
मुळ बंगाली पुस्तक आहे त्याचे लेखक "शंकर" आहेत. मराठी अनुवाद डॉ. मृणालिनी गडकरी यांचा आहे.

रविन थत्ते चे मी हिंदु झालो वाचतो आहे.
सुरवातचच केली आहे. पुस्तकात ज्ञानेश्वरी वर आधारित काही निबंध आहेत

मन 'नको नको' म्हणत असताना, हाताला लागलेली अवचटांची दोन पुस्तकं वाचली. अनपेक्षितरित्या सुरेख निघाली -
मुक्तांगणची गोष्ट:मुक्तांगण व्यसनमुक्ती केंद्र सुरू करण्याच्या आधीपासून. सुनंदा अवचट गेल्यानंतरही, अशा प्रकारच्या संस्थांना अवेळी मरण येण्याचा इतिहास असतानाही - मुक्तांगणच्या आजच्या यशस्वी वाटचालीपर्यंत. एकदा तरी वाचावंसं आहेच.
पुण्याची अपूर्वाई:खास अवचट शैलीतले 'रिपोर्ताज' प्रकारचे लेख. पुण्याच्या निराळ्याच बाजूंबद्दल. रेसकोर्स, जुना बाजार, रेल्वेस्टेशन, युनिव्हर्सिटी इत्यादि. कुठे कुठे अवचट डॉक्यात जातातच (मंडई, तू नसतीस तर माझं काय झालं असतं... वगैरे), पण ठीक आहे. ते पोटात घालून वाचावं, इतकं देखणं पुस्तक आहे (सरवटेंच्या चित्रांची देखणेपणात भर).

ती वरची खिचडी मध्येच (त्यातले waiting for the barbarians वाचून झालं) बाजूला ठेवून 'चांगदेव चतुष्टय' काल रात्री हाती घेतले. ह्या शनि-रवि मध्ये ते (म्हणजे चारही पुस्तके) संपवायला हवे कारण त्यावर पुढे थोडेसे काम करायचे आहे.
आता खिचडी-वरणभात-बिर्याणी-चायनीज राइस असं एकत्र झालय :फिदी:

सध्या मी "टू द लास्ट बुलेट", "एका तेलियाने" आणि "डोन्ट लूज युवर माईंड, लूज युवर वेट" अशी तीन पुस्तके वाचतेय. :)

ऋषिकेश,
"अज्ञात विवेकानंद" वाचून झाल्यावर लिहा ना त्याच्यावर काहितरी. बायदवे, कुठे मिळेल हे पुस्तक? (आप्पा बळवंत चौकात?)

मी वाचल सद्ध्याच "डोन्ट लूज युअर माईंड....." चांगले आहे.

माझे सततचं आनंदी-गोपाळचे तुणतुणं ऐकून मैत्रिणीनं वाचनालयात दिसताच हे पुस्तक उचललं आणि सरळ आज माझ्या हवाली केलं. येता येता बसमध्ये फक्त प्रस्तावना वाचून झालीय. अंजली किर्तने-लेखिकेलाही आनंदीबद्दल फक्त तिचा काळ कसा होता हाच नाही, तर कशी राहिली, कोणत्या विषयामध्ये तिने प्रबंध लिहिला, त्याचे स्वरूप काय? तिला इथल्या वैद्यांनी औष्ध दिले नाही यामागे आणखीही कारणे होती का.. असे एक ना दोन, अनेक प्रश पडले होते. त्यासाठी त्यांनी आनंदीबाईंच्या सहवासात असलेल्या कॅरिलीन डॉलचे त्यांच्यावरचे पुस्तक आणि काशीबाईं-आनंदीबाईंच्या समकालीन- यांच्या पुस्तकाच्या दोन्ही आवृत्त्या वाचल्या. इतकेच नाही, तर त्या अमेरिकेला जाऊन तिथल्या विमेन्स मेदिकल कॉलेजात जाऊन आनंदीबाईंची सगळी माहिती अगदी प्रबंधासकट पाहून आल्या. तिथेही आनंदीबाईंना चांगलेच स्मरणात ठेवले आहे. याहीपुढे जाऊन त्यांनी कार्पेंटर कुटुंबाची दफनभूमी शोधून आनंदीबाईंच्या थडग्याला भेट दिली. या भेटीमुळेच त्यांना नंतर कार्पेंटरबाईंच्या पणतीचा पत्ता मिळाला आणि त्या पणतीने अंजलीबाईंचा पाहुणचार चक्क चक्क आनंदीबाईंनी वापरलेल्या आपल्या पणजीच्या कपबशांनी केला!!!! मी हे वाचून तर आणखीच जास्त एक्साईट झालेय.
पुस्तकाचं स्वरूप संशोधकी आहे, पण त्याची हिंदू.... झाली नसावी असे प्रस्तावनेवरूनच वाटतंय. पाचशेपाच पानांचे हे पुस्तकही हांहां म्हणता संपवेन.

'दामू देवबाग्याची दुनिया' - डॉ. यशवंत रायकर.
स्वातंत्र्यप्राप्तीच्या आधीचा काळ. महाराष्ट्रातल्या कुठल्याही खेडेगावातलं म्हणता येईल असं प्रातिनिधिक डबकेवजा वातावरण. मरून गेलेला बाप, माहेरी राहणारी आई आणि आज्याचं प्रेम वयासोबत वठून गेलेलं. राशीला एक हेकट स्वैपाकीण आणि त्याहून हेकट्-कडवट अशी बापाची वृद्ध मावशी. जवळजवळ निष्प्रेम म्हणावं असं बालपण.
सगळं म्हटलं तर करड्या दु:खी रंगातलं.
पण रायकरांची लेखणी इतक्या इरसाल तिरकस वळणानं जाते, की परिस्थितीतलं सगळं
दैन्य मावळून जातं. उपरोध, हास्य आणि करुणा यांचा इतका सुरेख मिलाफ इतक्यात वाचायला मिळाला नव्हता.

डांगोरा: एका नगरीचा - त्र्यं. वि. सरदेशमुख
पुन्हा एकदा स्वातंत्र्यप्राप्तीच्या आधीचा काळ. डबकेवजा संस्थानी वातावरण. त्यातल्या समाजमनाचा कानोसा.
भाषा काहीशी जुन्या वळणाची. तालेवार. आता 'बखरः एका राजाची' कधी वाचीनसं झालंय.

प्रवासः एका लेखकाचा - व्यंकटेश माडगुळकर वाचायला सुरू केलंय.. त्यातील "लेखक घर बांधतो" हा सुरेख लेख वाचून संपला आहे

'सर आणि मी' - ज्योत्स्ना कदम
जेजे कलामहाविद्यालयाचे माजी डीन - चित्रकार संभाजी कदम आणि त्यांची शिष्या-सखी-पत्नी ज्योत्स्ना कदम यांच्यात २५ वर्षांचं अंतर. दोघांची जात तर निराळीच. लग्न करतेवेळी नवर्‍यानं तात्विक मुद्द्यावरून स्वीकारलेली सेवानिवृत्ती. भिवया तरी कशाकशावर उंचावायच्या? अशा परिस्थितीत या दोन वेड्या माणसांनी आपला अनोखा संसार उभा केला आणि परस्परांवरचं प्रेम-कलानिष्ठा अशा आजच्या जगातून कालबाह्य झालेल्या गोष्टींच्या बळावर सुखाने भोगला, त्याची ही गोष्ट. कदम गेल्यावर ज्योत्स्नाबाईंनी लिहिलेली.
कधीकधी लेखिकेचा काहीसा शरणागत भक्तिभाव आणि साध्याच-नैसर्गिक गोष्टींना दिलेली आध्यात्मिक्/गूढ अनुभवांची डूब अंगावर येते खरी. पण शेवटी तो आपापला सूर आहे. हे दोष नजरेआड करूनही, स्त्री-पुरुंषामधलं नातं किती विविधरंगी असू शकतं ते अनुभवण्यासाठी पुस्तक एकदा वाचण्यासारखं आहेच.

व.पुं.चे 'पार्टनर' वाचून संपले आताच.
सध्या सुन्न आहे. त्यामुळे काय वाचायचे हे ठरवण्याची विचारशक्ती नाहीये.
तरी बहुतेक, डायरी ऑफ अ‍ॅन फ्रँक घेईन असा अंदाज आहे.